„- (…) Co mam zrobić, żeby jakiś wilkołak mnie zaatakował? - Stanąć podczas pełni w środku lasu z surowym stekiem przywiązanym do twarzy i tabliczką: „Zjedz mnie, jestem durniem”?”

Imię: John
Nazwisko: Rochester

Ksywka: Jack

Wiek: 20 (jak wygląda na ludzkie) / 83 ( pod postacią wilkołaka)

Rasa: Wilkołak (od ugryzienia)

Przemiany: Pełnia oraz podczas silnego napadu agresji
Więzień

 

Charakter: Dziwny i z pozoru cichy .Trudny do zaprzyjaźnienia się, bo tak na prawdę nigdy nie wiadomo o czym z nim gadać. Szczególnie dlatego, że jest mało rozmowny. Kiedy ktoś próbuje nawiązać z nim kontakt z początku jest nieufny i ewidentnie stara się spławić drugą osobę. Kiedy wpada w furie bywa nieobliczalny. Ale i bez tego ciężko rozpoznać czego się można po nim spodziewać. Zaskakuje, zmienia nagle zwrot akcji. Nie pozwala sobie pluć w twarz i dawać sie obrażać nawet strażnikom. Często przez swoje napady ląduje w izolatce. Wraz z pobytem w zamknięciu non stop napotyka nowe osoby, przez co cały czas jest zdziwiony i zaskoczony obecnością niektórych więźniów.

Blask księżyca daje mi siłę...

Historia: Nie wiele o nim wiadomo, bo nie wiele o sobie mówi. Wiadomo tylko, że został ugryziony w wieku 17 lat przez wilkołaka i od tej pory wolno się starzeje. Ponoć podczas przemian mordował kobiety i dzieci. Kiedy się przemieniał w człowieka nie tylko widziano całego go w krwi lecz i nawet w jego kryjówkach ludzie znajdowali zagubione rzeczy. Prawdopodobnie ma ukrytą cechę kleptomana.

Zdolności: Kiedy jest człowiekiem ma tak samo jak bestia w którą się zmienia wyczulony zmył węchu,smaku i słuchu. Nie jada warzyw ani owoców i żywi się wyłącznie mięsem.

Jest zwinny i szybki a jedyną oznaką do rozpoznania w nim drzemiącego wilkołaka są dwa spore kły, które podczas przemiany rosną i są jeszcze bardziej okazalsze. Podczas przemiany naturalnie posiada wszystkie cechy zwykłego wilkołaka. Ma podwójnie większą siłę niż normalny człowiek. Osiąga 1,90.

Wygląd: Ma czarne długie włosy i szaro-niebieskie oczy. Zazwyczaj się ubiera w luźne rzeczy, które później są jakieś porozrywane.


Jest chory na zespół czołowy, chociaż o tym nie wie i często objawia się to:

• zaburzeniami napędu psychoruchowego
• zanikiem inicjatywy, spontaniczności
• hipopatią lub apatią
• abulią
• dysforią
• nastrojem tępym i mrukliwym
• labilnością uczuciową
• obniżeniem uczuciowości wyższej: utrata uczuć społecznych, poczucia odpowiedzialności, ambicji
• deficytem uwagi, przypominania, myślenia abstrakcyjnego, myślenia przyczynowo-logicznego.

"Chociaż tak na prawdę nie chciałbym zabijać, to nie potrafiłbym nad tym zapanować."